a

Ο ιατρός Ρήγος Γιώργος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1977. Είναι απόφοιτος της Ιατρικής Σχολής του αγγλόφωνου τμήματος του Πανεπιστημίου Semmelweis Βουδαπέστης – Ουγγαρίας το 2002, με ειδίκευση στη Χειρουργική Ορθοπαιδική και Τραυματολογία στην Γ’ Πανεπιστημιακή Ορθοπαιδική Κλινική Αθηνών του Γενικού Νοσοκομείου Αττικής ΚΑΤ το 2014.

ΑΡΘΡΙΤΙΔΑ ΓΟΝΑΤΟΣ

Η άρθρωση του γόνατος αποτελείται από το μηριαίο, τη κνήμη και την επιγονατίδα. Οι επιφάνειες των τριών αυτών οστών καλύπτονται από αρθρικό χόνδρο (ένα λεπτό και ελαστικό στρώμα συνδετικού ιστού) ώστε να μπορεί να κινηθεί το ένα οστό σε σχέση με το άλλο, μειώνοντας την τριβή μεταξύ τους και εξασφαλίζοντας την ομαλή και ανώδυνη κίνηση της άρθρωσης.

Η αρθρίτιδα του γόνατος αναφέρεται στην φθορά του αρθρικού χόνδρου και στην οστική υπερπλασία (ή αλλιώς “προεξοχές” του οστού, τα γνωστά σε όλους οστεόφυτα) στα όρια των αρθρικών επιφανειών μέσα στην άρθρωση.

Τύποι αρθρίτιδας:

ΟΣΤΕΟΑΡΘΡΙΤΙΔΑ: αποτελεί τον συχνότερο τύπο αρθρίτιδας στο γόνατο και αποτελεί μια βραδεία, εξελικτική εκφυλιστική νόσο κατά την οποία ο αρθρικός χόνδρος με την πάροδο του χρόνου εκφυλίζεται, χάνεται η ελαστικότητα του και καταστρέφεται.Αυτό έχει ως συνέπεια να προκαλεί δυσχέρεια στην κίνηση της άρθρωσης και πόνο. Την συναντάμε συνήθως στην μέση ηλικία και φτάνει στο τελικό της στάδιο στις μεγάλες ηλικίες ενώ είναι σημαντικά συχνότερη στις γυναίκες σε σύγκριση με τους άνδρες. Παράγοντες κινδύνου για την εξέλιξη της νόσου θεωρούνται το γυναικείο φύλο, η παχυσαρκία, η μεγάλη ηλικία, γενετικοί παράγοντες και η επαναλαμβανόμενη επαγγελματική μηχανική επιβάρυνση και καταπόνηση των αρθρώσεων.

ΡΕΥΜΑΤΟΕΙΔΗΣ ΑΡΘΡΙΤΙΔΑ: Είναι μία χρόνια φλεγμονώδης, αυτοάνοση εξελεκτική νόσος η οποία εμφανίζεται κυρίως σε άτομα ηλικίας 35-55 ετών αλλά μπορεί να εμφανιστεί και σε οποιαδήποτε ηλικία.

ΜΕΤΑΤΡΑΥΜΑΤΙΚΗ ΑΡΘΡΙΤΙΔΑ: συμβαίνει συνήθως μετά από τραυματισμό της άρθρωσης οποιαδήποτε ηλικία. Ο τύπος αυτός της αρθρίτιδας μπορεί να αναπτυχθεί μετά από ένα κάταγμα, βλάβη ενός συνδέσμου τής άρθρωσης ή ρήξη του μηνίσκου που δεν αντιμετωπίστηκε έγκαιρα και μπορεί να εμφανιστεί πολύ νωρίτερα από την τρίτη ηλικία.

Συμπτωματολογία

Συνήθως τα συμπτώματα ξεκινούν με άλγος μετά από κόπωση, βάδιση και όσο προχωρά η νόσος εμφανίζεται και στην ηρεμία. Μπορεί να αφορά μόνο στο γόνατο ή να αντανακλά σε παρακείμενες περιοχές όπως η κνήμη ή σε γειτονικές αρθρώσεις όπως αυτή του ισχίου. Αρχικά η άρθρωση μπορεί να παρουσιάσει σημεία φλεγμονής όπως έντονο οίδημα (πρήξιμο), ερυθρότητα και αύξηση της τοπικής θερμοκρασίας. Σταδιακά, προστίθενται ο περιορισμός του εύρους κίνησης, το αίσθημα καύσου, το αίσθημα τριβής μεταξύ των αρθρικών επιφανειών, και η αγκύλωση της άρθρωσης. Ο νυχτερινός πόνος, θα πρέπει να μας ανησυχεί και συνήθως σημαίνει οστεοαρθρίτιδα τελικού σταδίου και η χειρουργική αντιμετώπιση αποτελεί πλέον τη μοναδική λύση.

Διάγνωση

Το ιστορικό και η κλινική εικόνα των ασθενών είναι χαρακτηριστικά για τη διάγνωση της νόσου, η οποία επιβεβαιώνεται απεικονιστικά με απλές ακτινογραφίες ενώ δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που ο ασθενής μπορεί να υποβληθεί και σε μαγνητική τομογραφία για να εκτιμηθούν οι μηνίσκοι, οι σύνδεσμοι και οι αρθρικοί χόνδροι. Ακτινολογικά, τα ευρήματα που είναι συμβατά με αρθρίτιδα είναι η παρουσία των οστεοφύτων (ο ασθενής τα γνωρίζει ως άλατα), η στένωση του αρθρικού διαστήματος, η σκλήρυνση των επιφανειών της άρθρωσης, η δημιουργία κύστεων κάτω από τις αρθρικές επιφάνειες και η παραμόρφωση της άρθρωσης (όταν έχει διαταραχτεί ο μηχανικός άξονας του άκρου).

Θεραπεία

Διαχωρίζεται σε συντηρητική (μη φαρμακευτική και φαρμακευτική θεραπεία) και χειρουργική αντιμετώπιση.

Η μη φαρμακευτική θεραπεία περιλαμβάνει απώλεια βάρους, ασκήσεις ενδυνάμωσης των μυών της άρθρωσης, κάποια είδη φυσικοθεραπείας και υποστηρικτικές συσκευές όπως νάρθηκες, μπαστούνια, περιπατητικά βοηθήματα.

Για τη φαρμακευτική αντιμετώπιση της συμπτωματικής οστεοαρθρίτιδας χρησιμοποιούνται: αναλγητικά, μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα , εγχύσεις μέσα στην άρθρωση γλυκοκορτικοειδούς φαρμάκου (κορτιζόνη) και ενδαρθρικές ενέσεις υαλουρονικού οξέος. Η ενδαρθρική έγχυση αυτόλογου πλάσματος,με την χρήση αυξητικών παραγόντων (PRP) αποτελεί τη νεότερη και υποσχόμενη μέθοδο για την αντιμετώπιση των πρόωρων μορφών οστεοαρθρίτιδας αλλά και την ανακούφιση των συμπτωμάτων σε περιπτώσεις όπου η αρθρίτιδα έχει προχωρήσει.

Πρέπει να τονιστεί οτι η συντηρητική αγωγή ποκίλει απο άτομο σε άτομο και το θεραπευτικό πρόγραμμα εξαρτάται από το στάδιο, τις κλινικές εκδηλώσεις και γενικά όλα τα κλινικά δεδομένα και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της αρθρίτιδας του ασθενούς .

Η χειρουργική θεραπεία μπορεί να δώσει λύση εκεί που η συντηρητική θεραπεία απέτυχε να δώσει τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Ως επιλογές υπάρχουν οι εξής: μονοδιαμερισματική αρθροπλαστική του γόνατος –όταν η αρθρίτιδα εμφανίζεται μόνο σε ένα από τα δύο διαμερίσματα της άρθρωσης, ολική αρθροπλαστική του γόνατος σε εκτατεμένη αρθρίτιδα σε όλη την άρθρωση.